Inzending voor de zomerschrijfwedstrijd van NRC Handelsblad

“Beschrijf in maximaal 600 woorden gebeurtenissen op een zomerse dag, liefst bloedstollend, het woord corona mag er niet in voorkomen”.

René Moerland is hoofdredacteur van NRC.

Zorgeloze zomer

Geachte heer Moerland,

Graag wil ik u bij dezen hartelijk danken voor het initiatief van uw krant met betrekking tot een alternatieve invulling van de zomervakantie. De metafoor van Jan Terlouw “het touwtje uit de brievenbus” in optima forma uitgevoerd! Want wat is er nu mooier dan op vakantie gaan in eigen land en toch voor enige tijd afstand nemen van je vertrouwde omgeving? Ik heb mijn naam gelijk op de lijst laten zetten, toen uw krant een oproep deed voor woningruil voor een periode van drie weken.

Vandaag verblijf ik de laatste dag in de villa van Nelleke en Hans in Hillegom. Ik heb het hier al die weken erg naar mijn zin gehad. Het huis wordt omringd door een bloementuin en veel grasland. Het is hier rustig en ik heb enorm geboft met het weer. Het buitenleven heeft me goed gedaan en ik ben vrijwel iedere dag op pad geweest om Hillegom en omgeving te verkennen. ’s Middags zat ik graag op het terras van een gezellig café in de binnenstad, maar sinds een aantal dagen is het helaas gesloten.

En niets ten nadele van uw prachtige krant hoor, maar wat is het fijn om enkele weken niet in contact te staan met de wereld om je heen. De laatste maanden zijn we allemaal overspoeld met nieuws. Echt even afstand nemen, heeft mij veel gebracht! Geen televisie, geen internet, geen krant, zelfs geen telefoon; ik kan het iedereen aanbevelen!

U moet weten, meneer Moerland, dat ik het hele jaar druk bezig ben met allerlei zaken waar ik weliswaar veel voldoening uit haal, maar die toch best veel van mij vragen. Naast mijn fulltime baan help ik regelmatig mee in de plaatselijke bibliotheek, onderhoud ik mijn groentetuin en ik verzorg dagelijks de kippen bij mijn buurtjes, omdat ze dat zelf niet meer kunnen. Die rol van mantelzorger past bij mij. Dat vind ik niet alleen zelf, maar dat hoor ik ook regelmatig van mensen uit mijn directe omgeving. Ik heb mijn huis dan ook perfect opgeleverd voor de woningruil. Buiten het feit dat ik alle ruimtes grondig heb schoongemaakt, kon ik het niet laten om als verrassing voor Nelleke en Hans nog even een verse appeltaart te bakken.

Aanvankelijk viel het me dan ook tegen dat ik hier niet zo hartelijk ontvangen ben. Ik moest de sleutel ophalen bij de buurvrouw en tekenen voor ontvangst, terwijl ik zelf de huissleutel in een sleutelsteen tussen het grind verstopt heb. Bovendien voelde ik me enigszins beperkt in mijn vrijheid, omdat er een grote camper op een van de gazons geparkeerd stond. De kampeerders zelf heb ik zelden gezien, maar hun grote herdershond was regelmatig op het terras te vinden en een aantal keren heb ik hem zelfs binnen op de bank aangetroffen. De hond en zijn baasjes waren regelmatig op de koffie bij de buurvrouw, “de sleutelbewaarder”. Toen ik vanmiddag de sleutel ging terugbrengen, trof ik hen daar ook aan. Ze vertelden me dat ze op het laatste moment hadden afgezien van de woningruil en drie weken met hun hond in de camper hebben gewoond! Wat een lieve mensen, die Nelleke en Hans! Dit vind ik nou een mooi voorbeeld van naastenliefde en dat wilde ik u graag laten weten, omdat het voortkomt uit het prachtige initiatief van uw krant!

PS Terwijl ik dit schrijf, rest mij echter nog één vraag.
Als Nelleke en Hans niet in mijn huis zijn geweest, wie heeft er dan al die weken voor mijn hoogbejaarde moeder in het souterrain gezorgd, meneer Moerland?

error: Content is protected !!